Lachyoga kan ook in kleine groep!

8 september vond weer een lachsessie plaats in OASE. De ergste warmte was voorbij, het was nog wel mooi weer, maar niet te warm om even flink met elkaar te lachen. Dit keer vond de lachsessie plaats in een kleine groep. Ik heb van tevoren nog even gekeken naar de lachoefeningen. Wat zijn nou goede oefeningen om te doen in kleine groep? Oefeningen die in een te grote groep bijvoorbeeld minder goed lukken. Een voordeel van een kleine groep is, dat je ook de wat wildere en drukkere oefeningen kunt doen, zonder dat het te lawaaierig wordt.  We hebben dus veel meer bewogen dan andere keren. We hebben gesport tijdens het lachen en we hebben balansoefeningen gedaan tijdens het lachen. Ook hebben we lachend toonladdertjes gezongen. Natuurlijk waren er ook weer de vertrouwde onderdelen, zoals de positieve ‘yell’, waarin we roepen, dat we het goed hebben gedaan, de catwalk (altijd leuk) en het spiegelen van elkaar (maak me gek!). Ik wil wederom de bevlogen bezoekers van deze lachsessie bedanken, want jullie maken het tot een gezellig en sociaal geheel. Ik vond het leuk om ook weer nieuwe mensen te verwelkomen. Mijn dank ook aan de website: Purmerend leeft . Doordat deze site geschreven heeft over mijn lachsessie, bezochten weer twee nieuwe mensen mijn sessie, hiep hiep hoera hahahahahaha! Mocht er nog behoefte zijn aan een nieuwe lachyogasessie rondom 1 van de schoolvakanties, laat het me weten, dan plan ik weer een nieuwe sessie in.

Voorlopig laatste LHBT-projecten Purmerend

Voor de zomervakantie bezocht ik met stichting ReR Purmerend, maar ook mijn collegae die ook projecten begeleiden het Regio College en Antoni Gaudi. Bij Nelson Mandela zal na de zomervakantie nog wat plaats vinden, wat eerst voor de vakantie zou plaats vinden, maar de toekomst van de LHBT-projecten is op dit moment verder onzeker. Ik heb mijn best gedaan om diverse fondsen aan te schrijven, er zijn er nog twee, waarvan we nog geen reactie hebben, maar de rest van de fondsen is helaas niet gelukt. Gemeente Purmerend heeft er voor gekozen momenteel te investeren in andere LHBT-projecten, dan die wij al zes jaar aanbieden met elkaar en dit jaar gaan ze onderzoeken wat er nog voor vragen liggen bij de middelbare scholen. Voor de zomervakantie mochten we gelukkig nog onze bijdrage leveren en hebben we een mooie leerzame tijd gehad :), zie foto’s… Ik wil alle enthousiaste middelbare scholen die ons gesteund hebben, bedanken voor de openheid en de ruimte die we kregen om onze voorlichtende boodschap te brengen. Jij mag er zijn! En jij…en jij…en jij…en jij ook!20190624_13494120190626_10574120190626_105743

Een nieuwe datum voor een lachsessie

https://www.facebook.com/events/717652598705885/

 

Voor 10 Euro kun je al met de groep mee lachen…

Lachoefeningen en relaxoefeningen, een kop thee of water, iets lekkers en een spreukje…, ben jij er ook bij?

Gezellig!

 

Edith Telefoon mei 2019 342

Lachyogasessie

Ja hoor, daar is er weer eentje, een lachyogasessie in Purmerend! Een uur lang lach en ontspanningsoefeningen in deze fijne zomervakantie. Wie doet ermee? Schrijf je in! Voor 10 Euro doe je mee… Lees de details in het online facebook-evenement en meld je aan via het ticketkantoor. Zie ik je a.s. zondagochtend 28 juli?:

https://www.facebook.com/events/717652598705885/?active_tab=about

 

Zomer-lachyogasessie

Het is zomervakantie en ik heb wel tijd voor een lachyogasessie. De vraag is: wanneer zal ik er eentje doen. Zijn er mensen die er zin in hebben deze zomer? Welke dag, tijd, datum zou jou goed schikken? Ik hoor het graag en dan plan ik aan de hand van wat ik hoor weer een sessie in OASE :).

 

LHBT vluchteling

Deze week was ik in gesprek met een jongeman die in zijn eigen land als buitenlander werd gezien en geen medicijnen kon krijgen voor zijn ziekte. Hij werd zijn eigen land uit gezet. Hij kon in zijn land niet zichzelf zijn, maar dus ook geen hulp krijgen bij zijn ziekte, sterker nog, hij mocht er gewoon niet meer zijn. Deze man is geholpen door een organisatie genaamd UNHCR en verkreeg met wat pijn en moeite een plekje in mijn geboortestad. Vaak hoor je van mensen, dat een vluchteling alles cadeau krijgt ineens en wij allemaal maar moeten wachten en niks krijgen, maar als ik naar deze man kijk, kreeg hij het in zijn leven en ook hier niet cadeau… Daar heeft hij heel hard voor moeten werken. In zijn thuis land had hij zijn huisartsenspapieren al in zijn zak en was bezig met een studie chirurgie. Die papieren zijn hier niks meer waard, dus hij is weer terug bij af. De man leerde in een half jaar tijd de taal aan de universiteit. Hij leefde in een huis met een bed, een stoel en een tafel (geen vloerbedekking), werkte als vrijwilliger bij het rode kruis en heeft inmiddels een baan (binnen een jaar tijd) in de bejaardenzorg.  Binnen zijn werkplek mag hij weer een opleiding doen en zo stap voor stap komt hij weer een klein beetje verder. Hij ging van 100 naar 0 en nu langzaam van 0 weer opwaarts. In Nederland mag hij zichzelf zijn en heeft hij ontdekt, dat het heel normaal is, dat hij op mannen valt. In Nederland krijgt hij ook medicijnen als hij ziek is, ook als hij een buitenlander is (gelukkig is dat hier zo).  Toch is deze man niet uit de kast. Hij wil zijn verhaal niet vertellen, omdat hij er verdrietig van wordt, maar ook omdat hij angst heeft, dat het voor hem op bepaalde plekken geen deuren zal openen of bij bepaalde mensen geen deuren zal openen. Omdat ik het belangrijk vind, dat mensen op de hoogte zijn, hoe moeilijk het leven van een vluchteling kan zijn, heb ik gevraagd of ik zijn verhaal wel mag meenemen in de klas. Dat mocht van hem. Daarom ga ik morgen met leerlingen van Regio College in gesprek over vluchtelingen en neem ik zijn verhaal mee. Omdat ik hem anoniem moet houden, plaats ik bij dit bericht een fotootje wat ik ooit maakte van een andere vluchtelinge met een heel indringend verhaal…Zij schreef voor mij een spreuk die bij haar paste.